Mijn zoon Denys is 14 jaar oud. Hij werd geboren toen ik achter in de veertig was. Hij heeft geen band met zijn vader of met vrienden … Veel kinderen plagen hem, hij is verlegen en ongelukkig met het zijn leven … Voor mij als moeder is moeilijk om zijn toekomst voor te stellen en ik ben hulpeloos … Toch heb ik hem gevraagd om naar de Karpaten te gaan! Ik heb hem niet verteld over het kamp omdat hij hier anders niet mee zou hebben ingestemd. Ik heb veel gebeden en God een wonder verricht. Ik kon mijn zoon niet eens via zijn mobiele telefoon bereiken omdat hij steeds zo druk was in het kamp! Meestal beantwoordde hij de telefoon voor enkele seconden met opgewonden stem, “Mam, alles is prima. Ik heb geen tijd, want we hebben nu een kampvuur!” En dat was alles! Toen hij terug kwam, zag ik licht en hoop in zijn ogen. Ik ben erg dankbaar voor elke persoon die dit kamp heeft mogelijk gemaakt, niet alleen voor mijn kind, maar voor de vele kinderen die een grote behoefte hebben aan geestelijke opvoeding. God zegen jullie missie.